Kategorie: powieść (Seite 6 von 6)

Koledzy ze studiów rozsypali się po różnych przedsiębiorstwach i wchodzili — najczęściej w gumowych butach — w budowlane życie. A ja siedziałem za biurkiem. Oni liczyli wywrotki z ziemią, a ja nie potrafiłem docenić uroku biurowej kawy. Miałem wyrzuty sumienia wobec pracodawcy: zawdzięczałem mu mieszkanie, a wiedziałem, że długo nie wytrzymam. Przerażała mnie przyszłość referenta.

Podczas oblewania mieszkania Paweł wspomniał, że w jego przedsiębiorstwie szukają młodych inżynierów. Następnego dnia, po krótkim „wyskoczeniu” z pracy, w parę minut pokonałem dystans między ulicą Warszawską a Powstańców. W wydziale kadr nowego przedsiębiorstwa przyjęli mnie entuzjastycznie. Potrzebowali fachowców i nie widzieli przeszkód, żebym od zaraz dołączył do zespołu. Obiecali nawet spłacić resztę mojego stypendium.

Wylądowałem znów w biurze — tym razem na stanowisku inspektora technicznego. W potężnym Przedsiębiorstwie Budownictwa Węglowego, składającym się z pięciu Grup Robót, powierzono mi kontrolę nad dwiema: w Siemianowicach Śląskich i w Wałbrzychu. Raz na kwartał musiałem sprawdzić, czy to, co na papierze, zgadza się z rzeczywistością. Praca była ciekawa — miałem kontakt z ludźmi i budowami. Problem zaczynał się dopiero w biurze. Raporty z delegacji nie wypełniały całego dnia. Resztę czasu spędzałem na rozmowach, lekturze fachowych pism i krótkich wypadach do pobliskiej pijalni soków (w poniedziałek najlepiej smakował kwas z kiszonej kapusty). A potem śniłem z otwartymi oczami o Michale.

Kilka dni wcześniej Irena wróciła z Wrocławia. Zdała przedostatni egzamin z chorób zakaźnych, a Michał już zdrowo rozrabiał — wypychał brzuch matki na wszystkie strony, urządzając nam zgadywankę: „Co to było — łokieć czy piętka?”. W połowie września postanowiła pojechać do szpitala.

– Nie mogę dłużej czekać! Już pora na niego.
– Na pewno wiesz lepiej.
– Myślisz, że złapiesz w nocy taksówkę, jak mnie złapie?
– Przy pierwszym dziecku to przecież nie idzie tak szybko.
– A może będziesz znosił mnie z trzynastego piętra, jak winda nawali?

Faktycznie, termin zbliżał się, miejsce w szpitalu było przygotowane – po co więc ryzykować.

Teściowa zjawiła się parę godzin po odwiezieniu Ireny do Chorzowa. Cóż ja tam mogłem wiedzieć, co potrzebne jest niemowlakowi? Po dwóch dniach przyjechał wujek Bolek, a do drogi szykowała się babcia Włodzia. Rodzina przystąpiła do porządków większych niż przed Wielkanocą: mycie podłóg i okien, trzepanie dywanów, pastowanie, froterowanie – wszystko musiało błyszczeć jak wiadomo komu, wiadomo co.

W napiętej atmosferze nadeszła oczekiwana wiadomość:
Hura! Jest! Urodził się Michał!
Radość i łzy. Duma wszystkich – pierwszy syn, pierwszy wnuk, pierwszy prawnuk!

Dopiero teraz zaczęła się gorączka: łóżeczko, becik, śpioszki, wózek, smoczki – nic nie było gotowe. Wcześniejsze przygotowania mogłyby przecież przynieść pecha. Godziny i dni biegły szybko. Wreszcie „Turandot” zagłuszył donośny głos Michała.

Łobuz był śliczny, zdrowy i uśmiechnięty. Każdy chciał go pokołysać, wędrował więc z rąk do rąk. Babcie rywalizowały w zapałach, a Irena promieniała. Poród przebiegł bez problemów, czuła się świetnie – tylko z nadmiarem pokarmu nie dawała sobie rady.

Nie można jednak kusić szczęścia – dziecko trzeba jak najszybciej ochrzcić.
Rozpoczął się więc następny etap przygotowań, w którym prym wiodły kobiety. Nie wiem, czy to była jeszcze religia, czy już magia. Biel i koronki, trochę niebieskiego, coś starego, coś nowego – cały ten rytuał miał zapewnić zdrowie i pomyślność. A wszyscy mieli jedno życzenie: żeby Michał wrzeszczał w niebogłosy, gdy ksiądz poleje mu głowę święconą wodą.

Nasze M-2 ledwo mieściło gości, ale atmosfera była ciepła i rodzinna. Przyjechali prababcie i dziadkowie, ciocie i wujkowie, przyjaciele domu. Z Wrocławia przybył Artur z żoną – on został ojcem chrzestnym, Krystyna matką. Kręciłem film i robiłem zdjęcia. Michał był nakarmiony, odświętnie przybrany, a rodzice wsadzili mu pod pupę złotego talara „na szczęście”.
W kościele wył jak należy – babcie były zachwycone: „Wyrośnie na zdrowego mężczyznę!”
Chrzestni prześcigali się w obowiązkach, łącznie z wręczaniem kopert księdzu. Uroczystość wypadła wspaniale, a toast „za zdrowie Michała i jego rodziców” rozbrzmiewał do późnej nocy.

Kilka dni po chrzcinach musieliśmy pójść do przychodni – Michał kasłał i miał gorączkę. Lekarka stwierdziła przeziębienie i podała antybiotyk.
Irena była przerażona. Matczyne serce i zatroskane sumienie przyszłej lekarki szukały przyczyny:
„Gdzież on się mógł tak przeziębić? Co prawda leżał długo w kościele na mokrym beciku, ale to przecież była święcona woda…”

Michał szybko wracał do zdrowia, ale zaniepokojenie Ireny nie mijało.
– Andrzej, chciałabym, żeby babcia Włodzia pobyła u nas trochę. Muszę przecież zdać ten ostatni egzamin. Pomoże mi w kuchni i zajmie się dzieckiem.
– No pewnie, że może zostać.

Nie zapytałem tylko, jak długo potrwa to „trochę”. I to był mój błąd.

Do stabilizacji rodzinnego życia jeszcze daleko, a jednak w codzienności zaczęły się pojawiać pierwsze oznaki normalności. Pilnowała ich przede wszystkim babcia Włodzia. Od dnia przyjazdu rozgościła się jak u siebie. Zajęta — zgodnie z życzeniem Irenki — kuchnią, doprowadziła do perfekcji zupy: zawsze takie same, z tym samym „czymś” nie do zidentyfikowania i z tym samym, jednoznacznym przypaleniem. Do dziś mam dreszcz, gdy o nich pomyślę. Dobrze, że nikt z nas nie słyszał wtedy o anoreksji.

Poza licznymi zaletami babci Włodzi szczególnie ceniłem jej czujność. Ileż to razy w nocy, usłyszawszy najmniejszy podejrzany dźwięk, wchodziła do naszej sypialni zatroskana losem prawnuka.

Teściowa — z wrodzoną, matczyną czułością — wzięła pod opiekę całość. Przeniosła się do Strumienia, gdzie dotąd wpadała raz w miesiącu, gdy teść dostawał wypłatę. Teraz bywała u nas prawie codziennie. Zakochana po uszy we wnuku, nie przepuszczała żadnej zmiany pieluszki ani jednego poważnego beknięcia.

Nieoceniony okazał się wujek Bolek. Jego wizyty oznaczały pracę: mycie podłóg, trzepanie dywanów, pranie pieluch, spacery z Michałem, stanie w kolejkach. Nigdy nie mieliśmy zgrzytów — przeciwnie, zawiązała się męska nić sympatii.

Choć pracowałem i zarabiałem, poziom życia zależał od rodzinnego wsparcia. Moja pensja wystarczała do połowy miesiąca, renta babci Włodzi na kilka kolejnych dni. Resztę łatała teściowa, przywożąc mięso z rzeźni — „próbki” do badań dla teścia. Z Nysy dochodziły paczki i parę groszy, żeby czasem starczyło Michałowi na banana.

Mimo pomocy pieniędzy brakowało. Czekałem, aż Irenka zda ostatni egzamin i pójdzie do pracy. Byłem wdzięczny całej rodzinie, zwłaszcza tej „od Irenki”, za opiekę.

Na Boże Narodzenie pojechaliśmy z Michałem do Nysy. Z nami — oczywiście — babcia Włodzia i teściowa. Na tak ważną uroczystość zjechali wszyscy. Dwie rodziny, dwa domy, więc były dwie wigilie, dwa śniadania świąteczne, podwójne obiady i kolacje. W gonitwie znalazłem wieczorem chwilę i wyciągnąłem Irenkę do parku. W ciszy padającego śniegu próbowałem — słowami i nie tylko — wytłumaczyć, że te więzy rodzinne są jednak zbyt ciasne i trzeba je choć trochę poluzować. Strategię miałem gotową; argumentację Irenki — jeszcze bardziej. Po tamtej „wymianie zdań” nie miałem wątpliwości: babcia Włodzia wraca z nami do Katowic.

W młodości komu nie marzyły się rajdy samochodowe? Każdy, kto miał choćby kontakt z czterema kołami, znał Sobiesława Zasadę. Ja też. Jeździłem głównie w Nysie, bo tylko tam mogłem. Rodzice kilka miesięcy wcześniej kupili simkę 1501. Transakcję zawdzięczali właściwie moim znajomościom: Staszek, kolega ze studiów (ten od „Greka Zorby”), handlował zachodnimi autami. Wymiana „warszawy kombi” plus 110 tysięcy na pachnącą komfortem simkę — rodzice się zgodzili, pokochali ją od pierwszego wejrzenia. Uczucie nie zardzewiało; samochód — niestety tak.

Miasto miało świąteczny nastrój, lekki mróz ściął śnieg. Trenowałem poślizgi. Obok siedział Zygmunt, narzeczony Krysi. Przed betonowym mostem szeroki łuk w lewo. Prędkość za duża, auto wynosi. Kiedyś już w takim miejscu zagiąłem felgę w „warszawie”. Odbijam koła, podążam za ślizgiem, przelatujemy przez pusty chodnik, przed maską niewinna zaspka… Dumnie myślę, że uratowane, aż tu łup: przednie zawieszenie trafia w pień ukryty pod śniegiem. Błotnik odginam bez trudu, gorzej pod spodem — wygięty drążek kierowniczy.

Ojciec nie da się nabrać — ma ucho do takich rzeczy. Zygmunt bladnie, ja kombinuję. Milczeć? Przyznać się? Ostatecznie Zygmunt pęka i opowiada. Ulżyło mi, ale czułem się podle. Siedziałem w kuchennym kącie bez obrony. Najostrzej atakowała Irena:

— Ty chyba jesteś zbrodniarz! Jak możesz narażać małego Michałka? Pomyślałeś, że ta kruszynka mogłaby na mrozie zamarznąć?

Ojciec pojechał do stacji obsługi. Wrócił z dobrą wieścią: uszkodzeń nie wykryto, tylko zbieżność do regulacji. A ja? Tchórz czy nieodpowiedzialny gówniarz?

Zima się kończyła, zupa nie zmieniała smaku, w powietrzu pachniało wiosną. Babcia Włodzia się przeziębiła — kilka dni w łóżku, drobiazg. Za to nocne nasłuchiwanie ustało. Niby nic, a po chwili okazało się, że w naszym M-2 będzie tłoczno: Irenka znowu zaszła w ciążę.

Rodzinna radość miała lekko przygaszony odcień. Ojciec podsumował to ludową mądrością:

— Jeszcze jeden „gołodupiec”!

W duchu przyznałem mu rację. Irenka nadal nie miała wszystkich egzaminów, a moje trzy tysiące złotych dzielone na cztery osoby plus babcia… lepiej nie liczyć. Ale od czego młodość i optymizm.

W takich okolicznościach nie kwestionowałem rodzinnej pomocy — tej oczywiście „od Irenki”. Teściowa coraz częściej nocowała u nas, pomagając babci przy zupach o znanym smaku. Wujek Bolek wydłużał wizyty, dbając o porządek i — co ważne — o regularne kontrole w pobliskiej „Adrii”. Nawet teść, dotąd wstrzemięźliwy, się uaktywnił. Zakres moich domowych obowiązków skurczył się do minimum. „Małżonek winien dbać o dobro materialne rodziny” — powtarzałem sobie. Niestety i tu rozmach miałem ograniczony. Przeszedłem na budowę, pensja wzrosła, ale nie do poziomu marzeń Ireny. Słusznie mówiła, że pod ziemią zarobiłbym więcej. Z czasem życzenie stało się postulatem.

Teoria młodego inżyniera i budowlana praktyka — dwa światy. W przedsiębiorstwie rządził plan. Liczyły się metry betonu i ton y stali, nie solidność i estetyka. Przerób i BHP — to było wynagrodzenie i premia. Byłem majstrem, moją kierowniczką — kobieta. Dla niej pryncypia firmy były oczywistością. Ja „zielony” — wciąż upierałem się, że stropowy beton ma mieć wytrzymałość z projektu, a ściankę działową trzeba wymurować prosto, a nie „ile metrów na szychcie”. Rąk do pracy brakowało, więc przydzielono nam wojsko. Myślałem, że się sprawdzi.

Szukam kiedyś ochotników do rozładowania cementu. „Zieloni” zniknęli. Idę za odgłosami. W pustym budynku — rubaszna zabawa.

— W co gracie? W „dupaka”?

— Nie, panie inżynierze, lepsze mamy. Patrzcie!

Z opaską na oczach szeregowy Janek miał zębami wyciągnąć zapałkę spomiędzy splecionych dłoni Staszka. W ostatniej chwili kapral ściągnął spodnie i wypiął się tam, gdzie powinny być ręce. Ryk śmiechu niósł się po piętrach. A za chwilę — tona cementu do rozładunku. „Herbatka” też była: dwie paczki na pół litra, działa „fantastycznie”.

— Panie inżynierze, z ludźmi trzeba umieć żyć! — warknęła szefowa. — Wczoraj kazał pan burzyć krzywą ściankę, dziś chce pan zabrać mi wojsko. Stawiaj pan swoje „bałwany” w dzienniczku, a mi zostaw resztę.

„Z ludźmi umiała żyć” — fakt. Mnie to nie odpowiadało. Poprosiłem o przeniesienie.

Szkoda, że równie łatwo nie szło z rodziną. Więzi Irenki z jej bliskimi zacieśniały się zamiast luzować. Gdy wyczerpałem środki parlamentarne, spróbowałem raz działania „kapralskiego”. Irenka pojechała do Wrocławia po termin egzaminu, więc doszło do spięcia z teściową. Użyłem słów precyzyjnie dobranych z budowlanego słownika eks‑szefowej. Krzyczałem długo i bez przerw, po czym podałem paltocik, kapelusz, torebkę — i z ulgą zatrzasnąłem drzwi. Efekt? Żaden. Następnego dnia teściowa, tak hucznie zelżona, wróciła jak gdyby nigdy nic, by pomagać babci przy obiedzie. Ludowe porzekadło mówi o takiej odporności: „Wytłumaczył sobie, że to deszcz, kiedy mu napluto w twarz”.

Przypomniała mi się przy tym scena z Nysy: Zbyszek cały ranek leżał w łóżku. Teściowa z troską zaniosła jajecznicę.

— Wypierdalaj, stara k…! — usłyszała. Talerz o drzwi, jajka po ścianie. Po godzinie — powtórka ze schabowym.

Oto klimat.

Musiałem działać inaczej — powiększyć metraż. Droga już znana: zaświadczenie lekarskie o „przyszłościowej rozbudowie rodziny” i wniosek. Uśmiechnęło się szczęście. Na osiedlu ruszył „ślizg” nowego wieżowca. Po roku miał stać gotowy. Zarezerwowano nam M‑5 na czwartym piętrze.

Ciąża dobrze wpływała na Irenkę — i na charakter, i na łóżko. Agresja mijała, czułość rosła. Do tego wczesnym latem wróciła z Wrocławia z dyplomem. Cieszyłem się, nie wiedząc jeszcze, co oznacza w domu kobieta pracująca.

Latem — wczasy w Grodnie, pierwszy raz bez Michała; został z babciami i ciocią Cesią. Dużo słońca, dużo czułości. Zaraz potem Irenka zaczęła pracę w chorzowskim szpitalu. Nowe mieszkanie rysowaliśmy w głowach do ostatniego szczegółu. Jesień nie ostudziła nastroju, a zupy babci jakby… mniej przypalone.

Michał na pierwsze urodziny przekoziołkował przez kojec — miękko wylądował na dywanie. Od tej pory sekundy bez nadzoru nie wchodziły w grę. Rósł zdrowo, choć nie wszystko był w stanie zjeść z rodzinnego jadłospisu, więc dorobił się fafułów, a nóżki miał jak dwa baleroniki. Paplał radośnie. Cisza oznaczała pełną pieluchę. Rozpuszczaliśmy go wszyscy. Nie zasypiał, jeśli nie trzymałem go za rączkę — często więc zasypiałem pierwszy, leżąc obok na tapczanie.

W upalny weekend w Strumieniu Irenka skróciła mu loki nożycami na schodach lecznicy. Ciocia Cezia uwieczniła scenę w mini‑albumie rysunków.

Michał uwielbiał, gdy podrzucałem go do góry — Irenka nie mogła na to patrzeć. Mógłby też bez końca podskakiwać na moich kolanach przy: „Hop, hop, hop — jedzie sobie chłop, a za chłopem Żyd, na koniku hyc… a za Żydem Żydóweczki…”.

Wieczorami rozważaliśmy imię dla następnego dziecka. Irenka prowadziła moją dłonią po brzuchu, śledząc kopnięcia. „Coś”, jeszcze bezimienne, zaznaczało obecność. Jeśli chłopiec — imiona dziadków czekały. Jeśli dziewczynka — zaczynał się spór. Nie godziłem się na uhonorowanie teściowej; Irenka odpłacała pięknym za nadobne. Ostatecznie nie podobało nam się już nic „z drugiej strony”.

Szary, grudniowy ranek. Deszcz przechodzi w śnieg, na drogach breja. Irenka budzi się wcześnie. Spakowani, stoimy na postoju. Taksówek brak. Ruszamy pieszo, łapiąc okazję. Irenka wchodzi na jezdnię z uniesionymi rękami. Hamuje „syrenka” — pan Władek z osiedla, od którego kupiliśmy sportowy wózek.

— Proszę szybko do Ligoty! Szpital Kolejowy.

Irenkę zabierają natychmiast na porodówkę. Zostaję pod drzwiami. Usprawiedliwiam się telefonicznie w pracy. Czekam. Minuty się wloką. Mężczyzna przed porodówką zawsze wygląda jak z komedii, nawet gdy gra w dramacie.

— Ma pan córkę — słyszę wreszcie. — Dziecko zdrowe, żona ciężko przeszła poród. Dziś nie zobaczy pan żony. Proszę na koniec korytarza — zza szyby pokażę niemowlę.

„Michał przy niej wydaje się olbrzymem. Jaka delikatna. Jak zaciska piąstki.” Pielęgniarka uśmiecha się lekko. Koniec widzenia.

Dziewczynka. W zasadzie dobrze. Piłki ze mną nie pokopie, ale kiedyś poszalejemy na parkiecie.

Babcie były w siódmym niebie: — Parka! Idealnie. Jak będzie miała na imię? Marysia? Magdalenka?

— Julianna — powiedziała Irenka. — Chcę, żeby była Julianną. Tak się namęczyłam, że mogę zdecydować.

Wyglądała jeszcze marnie, więc bez sprzeciwu — „Niech się dzieje wola nieba…” — przyjąłem wybór. Wiedziałem przecież, że gdyby odwiedził Irenkę we śnie Archanioł, zamiast królowej holenderskiej, w domu mielibyśmy Anielicę. A Julianna? Z Sienkiewiczem nie miała nic wspólnego. Za to najbliższa, a w zasadzie jedyna, przyjaciółka Ireny nosiła właśnie to imię.

Na parterze, obok windy, zobaczyłem świeżo przyklejoną kartkę:
„Koło Fotograficzne przy Spółdzielni Mieszkaniowej zaprasza zainteresowanych na spotkanie”.
Zebranie miało się odbyć w najbliższy piątek, podano godzinę i miejsce.

Od dawna chciałem znaleźć środowisko, w którym mógłbym się wreszcie „pochwalić” swoimi zdjęciami. Rodzinne i koleżeńskie zachwyty już nie wystarczały. W Nysie miałem kiedyś coś w rodzaju wystawy — wdzięczna pacjentka ojca pozwoliła powiesić moje prace w sklepie „Foto-optyki”. Wyszło cicho, przeszło bez echa. Próba z ZPAF-em też się nie udała: zabrakło wprowadzającego i, nie ukrywajmy, mojej konsekwencji.

W wyznaczony piątek, z teczką wypchaną odbitkami, poszedłem do spółdzielni. W świetlicy panował sympatyczny nastrój i spore grono zainteresowanych.
Dopiero na miejscu okazało się, że to nie fotografowie, tylko filmowcy amatorzy.
Zawiodłem się. Znów nici z planów. Ale zostałem. Miałem przecież kamerę i kilka nakręconych filmów.

Zgasło światło. Zaterkotał projektor, a na ekranie pojawił się obraz — skaczący, rozmazany i bez ładu. Patrzyłem z niedowierzaniem. Takiej chały jeszcze nie widziałem. Moje filmy nie miały co prawda montażu ani muzyki, ale przynajmniej coś mówiły, coś znaczyły.
Chciałem wyjść, lecz rozpoczęła się dyskusja.
Ktoś zarzucił filmowi monotonię, bo był „kręcony wyłącznie w planie amerykańskim”.
Uśmiechnąłem się z przekąsem.
„Jakim planem amerykańskim? Przecież to dzieci bawiły się na hałdzie! O czym oni w ogóle pieprzą?”
Po paru minutach zrozumiałem, że niewiele rozumiem.
Plan, kadr, długość ujęcia, ruch kamery, kierunek postaci — wszystko to podlegało zasadom, o których nie miałem pojęcia.
„Cholera! — pomyślałem. — Uważam się za artystę, a nie znam podstaw!”

Przypomniała mi się historia z Wrocławia. Koleżanka Krysi, studentka Akademii Medycznej, po jakimś tam kursie fotograficznym, ośmieliła się kiedyś zwrócić uwagę, że w moim zdjęciu „ręka jest źle ułożona”. Odpowiedziałem wtedy z pełnym przekonaniem:
„Teoria teorią, ale talentu nie zastąpi!”.
Teraz zrobiło mi się głupio.

Z klubu wypożyczyłem książkę Film amatorski i jeszcze tego samego wieczoru zacząłem czytać.

Na następne spotkanie przyniosłem film — już nie byle jaki.
Nakręciłem go w Nysie, w sali operacyjnej. Ojciec pozwolił mi sfilmować resekcję woreczka żółciowego. Po pokazie dostałem oklaski.
Podobał się wszystkim, choć – jak zauważyli – to jeszcze nie film, tylko materiał.
Zaczęło się montowanie. Nożyczki, klejarka, mozolna robota.
Film dostał tytuł „Kamienie” — dwuznaczny, bo w finale operator rozcinał woreczek, z którego wysypywała się garść kamieni żółciowych.
Po tygodniach pracy, z podkładem dźwiękowym i błogosławieństwem prezesa klubu, wysłałem dzieło na festiwal w Polanicy-Zdroju, słynne Pol-8.

We wrześniu ruszyliśmy tam grupą reprezentującą naszą spółdzielnię. Delegacje z CHSM obniżały koszty, więc impreza zapowiadała się dobrze.
Radość trwała krótko — mój film nie został dopuszczony.
Rozczarowany, ale podpuszczony przez kolegów, poszedłem do komisarza festiwalu.

— Czy pan jest rzeźnikiem?! — zapytał.
— Słucham?!
— Panie, krew, skalpel, wnętrzności! Tego ludziom nie można pokazywać!

Niepowodzenie mnie nie zraziło. Wręcz przeciwnie — całkowicie porzuciłem fotografię na rzecz kamery. Wkrótce zostałem jednym z najbardziej aktywnych członków klubu, który ochrzczono mianem „Chorzowska-ósemka”. Przez pewien czas byłem nawet prezesem.

Za to w domu — z prezesowaniem mogłem się pożegnać.
Irenka, po porodzie, szybko wróciła do formy. Miała poparcie całej swojej rodziny, od dawna zadomowionej u nas na stałe.
M-2 robiło się coraz ciaśniejsze i głośniejsze, przesycone mieszanką złości i bezsilności. Coraz częściej odwiedzałem nasze nowe mieszkanie, jeszcze w stanie wykończeniowym, i wiązałem z nim wszystkie nadzieje.

Chrzest Juli na chwilę pozwolił zapomnieć o codzienności. Uroczystość odbyła się w nietypowych warunkach.
Mieszkanie pękało w szwach. Poza rodziną i znajomymi zjawił się ksiądz z ministrantami. Cały obrzęd odbył się na trzynastym piętrze. Na szczęście tego dnia działały wszystkie windy.
Po raz pierwszy zrozumiałem, że duchowa siła Irenki miała bardzo praktyczny wymiar — potrafiła zorganizować chrzest w domu bez najmniejszego problemu. Bo przecież nie mogła narażać kaszlącej Juleczki na chłód nieopalonej świątyni.

Niecodzienna uroczystość przerodziła się w długie przyjęcie, z udziałem sąsiadów z kilku pięter.
Rodzice chrzestni — moja siostra Zosia i Zbyszek, brat Irenki — spisali się wzorowo.
Zosia doglądała małej, a Zbyszek tak skutecznie „czuwał nad nastrojem księdza”, że w końcu sam musiał odwieźć duchownego na parafię.

Kolejne święta Bożego Narodzenia, znów w Nysie, miały inny charakter. Znowu były kuligi, zabawy, śnieg i filmik, który nakręciłem — „Adam i Ewy”, o naszych wygłupach na białym tle. Ale tym razem nad wszystkim dominował jeden temat: rodzice planowali kolejną wyprawę.
Nie byle jaką.
Tym razem — na Zachód.